Welke kant op?

Hoe ingewikkelder de levensgebeurtenissen, hoe moeilijker het soms voelt om richting te bepalen. Met het brein tenminste.

Want dat wil voor een gevoel van controle en veiligheid alles snappen. Het goed doen.

Het is bang dat het beoordeeld wordt en het fout doet, het wil bevestigd worden en door dit alles slaat juist nog meer verwarring toe.

Maar tegelijk is het ook precies andersom, hoe groter de levensgebeurtenis, hoe duidelijker je natuur de weg wijst. Alleen doet het dat heel zachtjes, zonder woorden, met alleen gevoel.

Wat een kunst om dat te kunnen voelen, die richting te vertrouwen, door de oorverdovende breinruis heen.

Dit schilderij laat dit aan mij zien. Zij weten de weg. Ze weten misschien niet waar ze naartoe gaan maar zijn zich wel bewust van waar ze nu zijn en welke kant ze opwillen.